
Een raar gevoel in mijn buik vandaag. Niet alleen voor mij maar ook voor Wouter en Guido.
Vandaag heeft Guido namelijk een vlieger-infodag op de vliegbasis in Leeuwarden. Hij wil een militaire vlieger worden. Onze zoon beroepsmilitair, waar dat nou weer vandaan komt.
Daar loop ik al een paar weken over na te denken. Van kleins af aan speelt hij op de computer of Playstation eigenlijk alleen maar strategische spellen. Call of duty ligt hier in alle mogelijke versies. Speelt hij online met de hele wereld dan eindigt hij meestal in de top 3.
Dus zijn voorkeur voor het leger kan ik herleiden.
Een paar jaar geleden wist hij nog zeker dat hij architect wilde worden. Tot hij vorig jaar opeens een "bom" bij me neerlegde; Mam, ik wil bij de luchtmacht. Leuk, dacht ik nog, mijn zoon bij de burgerluchtvaart. Hm, ietwat verkeerd begrepen. En ik altijd maar roepen over de militairen in Afghanistan; Nooit dat ik daar mijn zoon naartoe zal laten gaan! Hem 20 jaar opvoeden om 'm daar dood te laten schieten!
Weet dat dat wel erg kortzichtig is inmiddels maar toch krijg ik een raar gevoel in m'n buik als ik erover nadenk dat hij volgend jaar om deze tijd intern ergens in Breda zit. 17 jaar en dan alleen de weekends thuis....
Toch ben ik trots op hem. Hij is vastberaden en vastbesloten dit door te zetten. Alles weet hij van z'n toekomstige opleiding, alle sites en forums heeft hij nageplozen. Ik hoop dat hij door alle selecties heenkomt want voor hem is "the sky the limit".
Als je toch zo goed weet wat je worden wil wie ben ik dan om deze jongensdroom te verbieden, ik denk namelijk alleen maar als zijn moeder.....